Filosoof en Mani-kenner Roland van Vliet overleden

Op maandag 18 april is Roland van Vliet op 55-jarige leeftijd overleden, nadat hij afgelopen winter ernstig ziek was geworden.

‘De filosoof Roland van Vliet (38) bestudeerde de manicheïsche teksten die deze eeuw uit het woestijnzand zijn opgegraven. Zijn doel: een filosofische reconstructie van de inhoud van de leer van Mani. Hij kwam tot de conclusie dat het manicheïsme opvallend modern is. Deze maand verschijnt bij Uitgeverij Kok-Kampen een boek waarin Roland van Vliet zijn bevindingen heeft opgetekend. “Rudolf Steiner kon zich inderdaad een manicheeër noemen.”’

Zo begon in maart 1999 ‘Opstaan uit het hersenzand’, een interview door Jelle van der Meulen met Roland van Vliet in Motief nummer 17.

Triodos Bank vermeldt over hem: ‘Onderwijs (Cultuur en welzijn)

‘Roland van Vliet runt het Filosofisch Instituut voor Persoonlijk Meesterschap en Ethische Communicatie Manisola. Manisola is werkzaam op verschillende locaties in Nederland. De praktijk geeft advies in onder meer spiritueel leiderschap en ethische communicatie. Daarnaast geeft Roland van Vliet filosofisch consult, trainingen en seminars voor organisaties, voordrachten, loopbaanbegeleiding, socratisch gesprek, mediation en organiseert reizen. Bovendien treedt Van Vliet op als Stand Up Filosoof, waarbij hij uitdagende vragen van het publiek beantwoordt door ze mee te nemen op een filosofische ontdekkingsreis.’

In dagblad Trouw verscheen op 23 oktober 2012 een kort interview door Wilfred van de Poll, waarin Roland van Vliet vertelt ‘Je innerlijke ik vind je al na tien minuten’:

‘Al heel vroeg leerde ik de ongedeelde aandacht kennen. Dat was mijn eigen ontdekkingstocht, niemand wees me erop. Ik kwam uit een gezin van zes kinderen, er waren veel spanningen thuis. We woonden in de buurt van Eindhoven, er is daar veel natuur. Ik ontvluchtte de spanningen door in het bos te lopen. Dat doe ik nu trouwens ook, lopen in het bos, terwijl u met me belt. Heel mooi. Ik zie overal herfstbladeren…’

‘Een aandachtskracht werd in mij wakker. Ik ervoer verbondenheid met alles. Als er niets is tussen jou en de zon, tussen jou en de bomen, dan dringt de mysterieuze schoonheid van de wereld pas echt tot je door. Op een keer, ik moet 18 zijn geweest, fietste ik ’s ochtends vroeg door het bos. Toen werd ik vervuld van een onmetelijke liefde.’

‘Ik had er toen de woorden niet voor. Later ben ik die ervaring Christus gaan noemen. Ik ontleende daar zoveel vreugde aan dat ik mij de hele tijd ben gaan oefenen in ongedeelde aandacht. Dan voel je: ik ben zelf heer over mijn bewustzijn. Ik kan niemand ergens de schuld van geven. Dan kun je aan je vrijheid werken.’

Maarten Muns schreef op 18 november 2013 op Nemo Kennislink in ‘Manicheïsme was “christelijker” dan gedacht’:

‘Het Manicheïsme was een belangrijke stroming binnen het christendom die tot in de Middeleeuwen veel aanhangers had. Wat we ervan weten was altijd grotendeels gebaseerd op het werk van christelijke kerkvaders. Onderzoek van VU-promovendus Roland van Vliet geeft nieuwe inzichten in deze eeuwenoude religie.’

Toon Schmeink maakte een kort verslag van het ‘Promotieonderzoek van Roland van Vliet. “Manicheïsme is tot in het hart christendom”’ voor Motief 179 van februari 2014. Dat is hier te lezen: Promotie.

Op zondag 29 mei zal in Driebergen een herdenkingsbijeenkomst voor Roland van Vliet worden gehouden.

Roland van Vliet (geboren 1960) studeerde af aan de Pedagogische Academie in Eindhoven. In 1994 werd hij aan de Vrije Universiteit in Amsterdam doctorandus in de filosofie. Hij was mede-oprichter van het Origenes-Instituut in 1994. In 2014 promoveerde hij tot doctor in de wijsbegeerte aan de VU op het onderwerp ‘gnostisch adoptionisme in de manicheïsche christologie’. Van Vliet publiceerde diverse boeken, zoals Het Manicheïsme als het christendom van vrijheid en liefde (Kok, Kampen 1999), Wie denken de mensen dat Ik Ben? – Christologie van de liefde (Christofoor, Zeist 2005) en recent De filosofie van het Ik (ASP, Brussel 2015).

Deel dit op facebook