Motief #230

Over hoop

Lieve leden,

Terwijl ik mijmer waarom mensen toch steeds met elkaar overhoop liggen, richt zich een zonnestraal krachtig in mij op. Ik volg de straal en realiseer mij dat het hoop is waarmee wij richting geven aan onze idealen. Hoop dat het beter wordt of dat het überhaupt iets wordt in de voor ons tastbare wereld. De richting is als een zaadje dat ontkiemt, een levenskracht die zich vanuit gebaldheid tot rechten en ronden vormt. Het ontluiken van de natuur in de lente, met die speciale zon die een glans geeft en onze hoop tot leven wekt en de groeirichting bepaalt. Standvastig staat de jonge lentebloem, omdat ze verankerd is in haar goddelijke kern. Hoop is als stralende zonkracht, zij geeft richting en je kunt er altijd op rekenen. Soms is hoop verscholen ergens diep van binnen, dan wel slaat om tot wanhoop of vrees.

Een teken van hoop is ook, dat zij in beweging brengt en haar bestemming nog niet vrijgeeft. Een oer-vertrouwen.

Dat goed worde…

Voor mij is het een wens om onze hoop te delen, zodat zij tot gesprek, ja zelfs tot (gedeeld) gebed kan worden. Gebed dat zich richt tot ons gezamenlijk ideaal. Een ideaal dat wij op deze manier vormen door de beelden die daarin voor een ieder op een andere manier verschijnen en verscholen zitten met elkaar in gesprek te brengen. Opdat zich vanuit ons hart opricht, wat vanuit ons hoofd geleid kan worden. Een geweldloze stroom van intenties die elkaar vinden en ons gezamenlijk een richting geven. Ieder vanuit zijn eigen kwaliteit en bijdrage, groot of klein. Gezamenlijk om-vormen, tot beelden scheppen wat zich in ieder van ons als ideaal openbaart.

Oefen geest-herinneren, oefen geest-bezinnen, oefen geest-schouwen.

Juist door met elkaar te werken aan een bepaalde vraag, bijvoorbeeld waar onze vereniging naar op weg is, kunnen we ontdekken dat we misschien iets anders zoeken dan we vooraf bedenken. We kunnen zien dat we de eigenlijke vragen pas ontmoeten door met elkaar in openheid op weg te zijn, elkaar vasthoudend in vertrouwen. Iedereen heeft een bepaalde voorstelling van de vereniging, maar in ons streven moet deze voorstelling open blijven, omdat we werken aan iets dat we nog niet kennen. Hierin vanuit vrijheid tot initiatief komen en met elkaar onze hoop delen, zal ons een gezamenlijke weg schenken die ons de werkelijke vragen en het werkelijke ideaal kunnen brengen.

Ik hoop van harte dat we op deze gezamenlijke weg een gevoel ontwikkelen voor wat de vereniging wil worden – in het licht van en vanuit liefde voor haar wezen – Antroposofia.

Emma Vink

 

Standvastig sta ik in het leven,
Zeker betreed ik het levenspad,
Liefde koester ik in de kern van mijn wezen,
Hoop leg ik in al mijn daden,
Vertrouwen breng ik in al mijn denken.
Deze vijf leiden mij naar het doel,
Deze vijf schonken mij het bestaan.

Rudolf Steiner

Deel dit op facebook