Motief #232

Concreet, doenlijk en zinvol

Enige weken geleden vond op ‘de Boslaan’ de afsluiting plaats van de Beroepstraining Antroposofie. Elk jaar vindt deze cursus, waarin de Iona Stichting en de AViN samenwerken, plaats. Clarine Campagne draagt, in samenwerking met ondergetekende, de cursus.

Alle deelnemers waren deze keer werkzaam in een van de werkgebieden, vooral in zorginstellingen. Zij gaven een ‘eindpresentatie’ waarin ze vertelden over hun verbinding met antroposofie, over hun werk en hun idealen. En over wat de cursus voor hen had betekend. Het waren mooie presentaties, waarin beleefbaar was hoe eenieder antroposofie oppakt en werkzaam maakt. Dat is per persoon heel verschillend! Dat laatste weten we eigenlijk wel, maar het was een geschenk om dat concreet waar te nemen en te beleven.

De vraag kwam naar voren hoe je datgene wat je in de cursus hebt geleerd en ervaren, zelf in je leven en werk verder kunt inzetten en verder kunt ontwikkelen. Hier volgen, met dank aan de deelnemers, enkele observaties en thema’s daaromtrent.

Als je antroposofie wilt integreren in je leven, in je persoonlijk functioneren, dan moet je dat zelf doen. En wel zo dat het voor jou praktisch uitvoerbaar is. Niet-realistische voornemens leiden schipbreuk en geven frustraties. Voor alle voornemens, oefeningen en meditaties geldt: de algemene inhoud ervan moet je eerst voor jezelf ‘individualiseren’, voordat je echt aan het werk kunt. Hoe kan ik deze oefening in mijn leven inbouwen? Welke mogelijkheden dienen zich dan voor mij aan? Neem de terugblik. Het is niet zo dat iedereen die ‘zo en zo’, op een rechte stoel gezeten, moet doen. Je kunt ook ’s avonds, na gedane arbeid, je jas aantrekken en een ommetje maken. En tijdens de wandeling terugblikken op een aantal ervaringen. En dat hoeft niet alleen over deze dag te gaan of tegen de klok in. Hoe wordt een voornemen op dit gebied concreet en voor jou doenlijk en zinvol? Die vraag oppakken is de eerste stap.

Tijdens de laatste bijeenkomst van de cursus kwam naar voren: de omringende cultuur voedt wel ons lijf (in de meeste culturen althans), maar het materialistisch mens- en wereldbeeld voedt niet ons innerlijk. Geestelijke behoeften, religieuze motieven blijven braak liggen. Je moet zelf individueel, actief worden om je geestelijke leven inhoud te geven.

Ook werd ons duidelijk dat je dat eigenlijk niet alleen kunt. Van Clarine leerde ik het woord ‘samenscholen’. Mij kwam voor de geest hoe Steiner over de Antroposofische Vereniging schrijft in zijn Brieven aan de leden. Een van de thema’s daar is (in mijn woorden): wil antroposofie ‘echt’ worden, dan moet je ook willen waarnemen hoe zij in een medemens leeft. Dan verwijdt zich de geestelijke horizon en kun je nieuwe bewegingen maken. Een gezamenlijke werkrichting lijkt me, voor ledenbijeenkomsten en teams in de werkgebieden.

Auke van der Meij

Deel dit op facebook