Mediteren met Minoes – Motief 234 juli-augustus 2019

Mediteren met Minoes op schoot

Tekst: Corrie van der Zee-Spijkers

 

Ter verduidelijking; Minoes is onze lapjeskat. Zo gauw ik mij installeer voor mijn  spirituele ochtendoefeningen springt zij op mijn schoot, spinnend, kopjes gevend en af en toe een likje op mijn wang.

Nu kan ik twee dingen doen: Minoes wegjagen, of betrekken bij mijn meditatie. Ik kies voor het laatste, bekijk haar eens goed. Minoes is een wat kleine asielkat en heel aanhankelijk. Er is weinig symmetrie aan haar. Alleen haar vier voetjes hebben witte sokjes, aan haar beide voorpootjes zijn ze wat langer, daar zijn het meer kousjes. Aan haar zwarte oren heeft zij rode punten. Verder is het een wanordelijke mengeling van rood, zwart en wit.

Verder is zij kat, met die bijzondere stand van de oogjes, die snorharen en staart waarmee zij haar emoties kan uitdrukken en dat malle getrap met haar voorpootjes voor ze ergens gaat liggen.

Als katten wakker zijn, zijn ze dat ook helemaal, niets kan er bewegen of dat kopje draait snel die kant op. Als ze slapen, slapen zij ook helemaal, in volle overgave. Een kat, zoals ieder dier, is volkomen af. Er valt niets meer aan te verbeteren. Koos van Zomeren, ooit columnist bij NRC Handelsblad, schreef over een steenuil: ‘Dit kan niet toevallig zijn ontstaan; hier heeft iemand geweldig zijn best op gedaan.’ Het werd hem door sommige darwinistische lezers kwalijk genomen.

Als ik nu naar mensen kijk, is dat toch heel anders. Die zijn duidelijk niet af. Als ik eens goed naar mijzelf kijk, zie ik wat ik tot nu toe van mijn leven gemaakt heb, wat een lange weg ik nog te gaan heb. Als ik rondkijk in de wereld en ik zie hetzelfde gestuntel, het vallen en opstaan, denk ik: ‘Wat zal er nog moeten gebeuren voordat wij af zijn?’

Intussen is Minoes in slaap gevallen op mijn schoot. Nu ga ik verder door met mijn gebruikelijke ochtendmeditatie.