Motief #222

En verder…

Op de jaarvergadering in Dornach afgelopen maart (zie elders het verslag) sloeg door het stemmen de stemming om. Sommigen waren misschien opgelucht dat er nu een andere wind komt te waaien in Dornach, anderen bedroefd dat we in een voor en tegen terechtkwamen bij het stemmen over twee personen uit het bestuur. In een recente ontmoeting van het Nederlandse en Belgische bestuur in Brussel merkten wij wel dat we er samen niet te licht over konden denken. Wisten we bijvoorbeeld wel wat de ongeveer vierhonderd leden die alleen waren gekomen om te stemmen op zaterdagmiddag, werkelijk denken en willen? Ze namen aan de uitwisseling van standpunten op de vrijdag immers geen deel en waren in de nabeschouwing op zondag alweer vertrokken. En zo was de jaarvergadering toch gedacht: op donderdag de beeldvorming en de presentatie van de voorstellen, op vrijdag het gesprek en de oordeelsvorming, en op zaterdag de besluitvorming, met een blik in de toekomst op zondag.

Het bestuur van de Algemene Antroposofische Vereniging moet zich er niet alleen op beraden welke personen het bestuur zouden kunnen versterken, maar zich ook bezinnen op de ingezette lijn en of wij het gemeenschappelijke doel vasthouden, zoals in verschillende ‘Zielbilder’ was geschetst. Het doet recht aan de impuls van de vereniging om de Hogeschool voor Geesteswetenschap te zien als haar ziel, die niet alleen zich voor de leden openstelt, maar zich verder richt op de vragen uit de wereld, en in de antroposofische werkgebieden en vrije initiatieven vanuit de antroposofie haar gesprekspartner heeft. Dat was de bezielende gedachte.

Wij willen ons in Nederland ook bezinnen op die opgave. De vereniging is er voor de leden, maar de leden zijn ook diegenen die het doel van de vereniging herkennen, ondersteunen en bevorderen. Een vereniging met een boven haarzelf uitstijgend doel is een bijzondere opgave, vooral als het gaat om besturen en gemeenschappelijke besluitvorming. Het thema van onze jaarvergadering was al eerder gekozen: hoe kan ik willen samenwerken met de ander? Dat we zouden ‘moeten’ is niet voldoende. Of we wel willen en of we ervaren wat het betekent als we het niet willen? De oprichting van de Antroposofische Vereniging is een vrije daad geweest van Rudolf Steiner, die de leden graag hebben aangenomen. Dit vrije karakter heeft zij volgens mij behouden en dat betekent dat haar bestaan ook nooit vanzelfsprekend wordt. Dat hebben we misschien even gezien en gevoeld. Goed om op onze jaarvergadering weer bijeen te zijn voor het gesprek.

Jaap Sijmons

Deel dit op facebook