Motief #228

Zonsopgang in de winter: de kerstconferentie 2018

In de Konferenzraum van het Goetheanum in Dornach is elke stoel achter het lange vergadertafels bezet. Uit de hele wereld zijn de secretarissen-generaal en vertegenwoordigers van de landelijke Antroposofische Verenigingen samengekomen om te vergaderen met het bestuur en de leiding van het Goetheanum. Maar op dat moment in diepe stilte. Niemand beweegt. De meeste hebben de ogen gesloten. Wolfgang Tomaschitz leidt een meditatie in met de gedachte dat wij het verleden en het heden tot op zekere hoogte kennen, maar de toekomst fundamenteel niet.

Wie wij zullen ontmoeten nadat de vergadering is afgelopen bijvoorbeeld en of de afspraken in onze agenda het zullen houden, wij weten het niet zeker. Met de rug naar de toekomst zien we alles in het licht van onze ervaring. Met het gezicht gewend naar het komende is het onzeker, duister. Tomaschitz vraagt ons een imaginatief beeld op te bouwen. Een eenvoudig beeld: de zonsopgang, die de hele voorstellingsruimte vult. In de stilte van het beeld wordt het innerlijk licht. Uit de nacht van de onwetendheid in het scheppende zonlicht, waaruit de dag geboren wordt. Het beeld is genoeg om de zielen een tijd te vervullen.

Dan klinken de woorden: Lasset vom Osten befeuern, was durch den Westen sich formet. Afkomstig uit de Grondsteenspreuk: Laat aanvuren, belichten en doorgloeien uit het Oosten, wat in het Westen vorm en gestalte zal krijgen. Wij zwijgen als kring. Ik beleef in de spreuk de wending van de zonsopgang naar het aardeheden. Een Zeiten Wende, een keerpunt in de tijd, zoals aan het begin van de onze tijdrekening in de winternacht, toen de aarde het wereldgeesteslicht mocht ontvangen. Leven wij uit die kracht?

Het Goetheanum maakte een moeilijk half jaar door, maar wij horen in de kring hoe zorgvuldig de ruimte is behoed die ontstond door het vertrek van drie bestuursleden. De tijd nemen. Een licht laten opgaan in de zielen van alle betrokken. Pril nog, maar vertrouwensvol. In de vergadering proberen wij oude tegenstellingen van gisteren te laten voor wat zij zijn, ook al staan zij voor altijd op papier.

Het Goetheanum opent haar deuren en nodigt ons allen uit om de komende kerst erbij te zijn als de Grondsteen van de Kerstbijeenkomst 1923 zal klinken, in euritmie zal worden getoond, in groepen besproken en in de vroege avond in beschouwingen belicht. Met Michaël 2016 nodigde het Goetheanum zo wijd mogelijk mensen in het antroposofisch veld uit. Een nieuwe warmte was beleefbaar. Nu mag ons samen aan de Grondsteen een licht opgaan. U bent nadrukkelijk uitgenodigd.

Jaap Sijmons

Deel dit op facebook